قدم زنان زير عرشه

ای فواره های آتشفشان,

مدتی است که دیگر هیچ خارق العاده نیستم.نمی جوشم. تنها در زمین بی انتهای آبی تنیس به چمن های سبز اطراف, به فواره های آب که چمن ها را سیراب می کنند چشم دوخته ام.خنکم.فواره های آب زیر نور آفتاب می درخشند.درخشش ذره های آب زیباست, تلآلو بلورین آن خارق العاده است آن وقت که من به انتظار شیطان توپ کوچک گرد جهان را قورت می دهم. 

ای فواره های روان,

مدتی است که دیگر هیچ خارق العاده نیستم.سرازیر نمی شوم. تنها در بین دیوارهای سفید خانه چشم دوخته ام به بخاری به شعله های کوچک قرمز به شعله های کوچک آبی.گرمایِ ذره های آتش خارق العاده است آن وقت که درون فضا رخنه می کنند.می نشینند.

کرختم,

کاش شیطان به همراه زمستان زودتر بیاید.

به خواب می روی به خواب می ..

و آن وقت که بیدار شدم Sirène* دیگر رفته بود. تنین آوازش اما همچنان بین صخره ها رقصان بود و او کنارم خوابیده,بوی نیلوفرهای آبی را داشت. دریاچه آرام بود و من نیز آغاز بوسه هایم بود.کم کم بیدار خواهد شد .. 

 او با نیلوفرهای آبی آمد

من فقط نگاهش می کردم

تا آنوقت که سلطان دریاچه ی نیلوفرها او را بلعید

و سالها ماند آن زیرها

من سرگردان آب ها شدم , به زیر

ماهی سیاه کوچک هم در پی دریا بود

گفتم باشد تو هم می مانی به آن کمد چوبی اسرار آمیز مالیخولیای کودکی که هیچ وقت واقعی نشد

 برویم , بزنیم به دریا

 وه که چه عظیم بود

او افتاد به نهنگ ها و من به ملوان ها

گفتم ماهی سیاه کوچک , داستان ها می گویند از نهنگ ات خواهی گریخت

از من اما آیا چیزی شنیده ای ؟

 چه خواهم شد ؟

 اینجا دریاست و ملوانها ساعاتی ترسناک !

گفت :

دلتنگ دریاچه ها خواهی شد

نهنگ قورت ات می دهد

در مرداب های لرن* رها می شوی

از سرهای هیرن* بالا می روی و از هر هفت تایش سرزمینی را می جویی که از آن نیلوفر های آبیست

او آنجاست

از ششمین سر هیرن در شمالی ترین نقطه ی مرداب سرزمین او پیداست

هرکول از راه خواهد رسید

با یک ضربه هفت سر او را جدا خواهد کرد

و تو در حالی که چشمانت همچنان به سوی نیلوفرهاست به انتهای مرداب  فرو خواهی رفت

- خواهم مرد ماهی سیاه کوچک پس خواهم مرد ..

  امان بگیر !

آن وقت که نیمی از بدنت پر است از آب مرداب ها

هرکول تو را باز می یابد  

به گمان آنکه تو Deianira* ی او هستی

آب ی روان, جاری و سیاه از دهانت سرازیر می شود

و آنقدر بی وقفه و با فشار که خدایان بر هرکول خشم نازل کرده از خشکسالی ناگهانی خبر می دهند

هرکول آگاه شده, تو را به  Sirène خوش آواز می سپارد

تو رنگ پریده, لرزان, خیس فقط از دریاچه ی نیلوفر های آبی می گویی

و  Sirène فقط آواز می خواند

آنقدر که به خواب می روی

به خواب می روی

به خواب می ..

-

*    

Sirène جانور افسانه ای بسیار خوش آواز با سر و بالاتنه ی زن و باقی اندام ها مانند پرنده یا ماهی .

Lerne لرن, مردابی در آرگولید که هیدر مار افسانه ای هفت سر در آن می زیست .

Hydre هیدر, مار افسانه ای هفت سرم که در سردابهای لرن می زیست.هر یک از سرهایش پس از جدا شدن دوباره می رویید. هرکول هر هفت سر را به یک ضربت جدا کرد و او را کشت .

Deianira همسر سوم هرکول

 -

 پگاه- .

هفده بازگشت .

روایت های ناموازی  و شاید غیر همگون , گونه ی زیستی گلبهی را به واسطه ی بی نهایت ها , پراکنده کرده است و آن گونه های زیستی دیگرگونه در قوری مهمانی , کرم گونانه و نمناک و سرخوش , پی چه ؟ ١٧همین و هفده و قائلیت در شروع فصل سرد در روایات بهار .

جای گیری ارکان افقی را چه به عمودی .

خوابیده

,

قوری هفتهم می شکند .

باشد که  فردا آید و مهمانی چای عصرانه "عمودی" سرازیر  شود .

کرم ها معلقند

غرق می شوند ..

 کرم ها معلقند

غرق خواهند شد

- الان دیر نیست ؟ 

- نه

جای امنی برای گوزن ها , بین لباس هایی که ساعاتی پس از نیمه شب 64 بار در ماشین لباس شویی می چرخند

همراه با گوزن ها برای دیدن کسی می روم و ردیف چهار گانه ی مایع های تمیز کننده اش را از نظر می گذارنم

من و گوزن ها و او تلویزیون می بینیم

کمی از عصر گذشته درست ترین زمان ممکن برای دیدن تلویزیون است

- طبیعی و  عادی. نشستیم و داریم تام و جری  نگاه می کنیم.  این درسته ؟

- نمی دونم

من و گوزن ها و او از در خارج می شویم

مایع های تمیز کننده ی او و تلویزیون می مانند

- دارم میام خونه 

گوزن ها روی تخت افتاده اند 

من بدون خودم و گوزن ها و او  در خانه ی کوچکمان به دارکوب خواهم گفت :

دریاها را سپردم به او

من ,فندکی را که او به من هدیه داده بود به یک شیشه ای ِ هراسان وا نهادم ,او هم پشت علفزار ناپیدا شد ,وا نهادگی و آتش فندک "م" , "ش" پشت علفزار , همه شیشه ای شدند . تا بدان جا که نور از آن ها توان عبور کردن را یافت. نور یعنی من , آن وقت که آن مردک شیشه ای بازگشت و من دیگر در آن محدوده ی تعریف شده ی وانهادگی نبودم که آن فندک را باز پس بگیرم .

و این همه ی داستان جاکش شدن اوست .

صبحانه

این دریا محاط کدام جزیره است ؟

نسل ملوان ها منقرض شده .

آخر جنگلبان از طعم نمک و جلبک های دریایی بی زار است .

و حقیقت آن است که اینجا مقوله ی صبحانه محدوده ایست تعریف شده برای زمان و مکان .

و من آن لباس زمردی رنگ را نمی پوشم

دیگر نمی پوشم .

من اینجا همواره عریانم .

هر پگاه , خود را در دریا غرق می کنم

و با طلوع هر آفتاب به ساحل بازمی گردم

مرده , عریان , خیس , شور

و صبحانه را هم می زنم .

صبحانه طعم هیزم می دهد .

جنگلبان بینابین هم خوردگی صبحانه مرا می بوسد

من هم , هم می خورم

و هر بار که جنگلبان پوره ی سیب زمینی را در سس هم می زند

من خواهم گفت :

*آن ها دل و روده ی جانوران را بیرون می کشیدند

به نظرم آن ها حتی گاهی دل و روده ی آدمیزاد را بیرون می کشیدند

 آن ها از شکل آن برای پیشگویی آینده استفاده می کردند .

عزیزم !

 پیشگویی آینده .

 اشکال پیچیده ی روده ها مورد تحسینشان بود .

بنابراین "هزارتو" نمونه ی نوعی به عبارتی روده است .

یعنی هزارتو در درون توست .

و همین , ارتباط دوجانبه با هزارتوی بیرون دارد .*

جنگلبان : یک استعاره ی دیگر !

- تو کافکایی ؟

جنگلبان : 

نه , عزیز عریان خیس من .

من معشوقه ی توام

من جنگلبانم

ارتباط هزارتو و دوجانبه ی کذایی تو را قائلم

و پوره ی سیب زمینی و سس   , در هزارتوی درونم جدایی ناپذیر است .

عصرانه

اندوه , در هیـأت میز عصرانه ای به ریخت انسانی در آمده .

نسل خرگوشک های سفید یک روز عصر بود که جان گرفت .

آخر جنگلبان هر بار من را در راستای جست و جو کردن خرگوشک های سفید است که باز می یابد .

و حقیقت آن است که اینجا مقوله ی عصرانه محدوده ایست تعریف شده برای زمان و مکان .

- من از فردا می ترسم ..

جنگلبان : من و تو زیر میز عصرانه پنهان می شویم .

فردا می آید و می رود و خرگوشک های سفید خواب آلود هم او را گمراه خواهند کرد و این طور است که ما فردای ترسان تو را از سر خواهیم گذراند .

- تو شکارچی ای ؟

جنگلبان :

نه , آفتاب کم رمق ترسان من .

من معشوقه ی توام

من جنگلبانم

نیامدن فردا و پیغام خرگوشک های سفید تو را قائلم

و اندوه را در پاهای ترسان آن ها ,

و تو را , به هنگام دویدن در هزارتوی درونم , حافظ .

شامگاه

- مجسمه یک اسم عام است ؟

جنگلبان : روزگاری سربازی بود که سر نداشت .

- و توی جنگل گم شد ؟

جنگلبان :

نه , عزیز بی وزن مه آلوده ی من .

او از ماهیت یک مجسمه ارتقاء یافت و شد سرباز بی سر هزارتو ها .

و این همه ی آنچه چراییست که ما درهزارتو ها به سان صبح و عصر و شامگاهان , زمان و مکان را قائل نمی شناسیم .

تو هر صبحانه می میری .

هر عصرانه خرگوش های سفید جان می گیرند ,

و هر شامگاه سرباز بی سر یک اسم خاص می شود .

- من خیسم ..

جنگلبان :

می دانم عزیزکم

می دانم ..

دوباره وقت , وقت صبحانه است .

 -

*  ( نظریه هزارتو : بین النهرین باستان , کافکا در کرانه )

پگاه

٢٠ آبان

٠۵:۴١ صبح زود

محدوده ی شماره ی منفی یک ,

جهان :

تعریف زمان و مکان با دکریکو ست .

مگریت خداییست که به آن ایمان می آوریم .

گونه های پرنده مختص دارکوب ها و کلاغ هاست از هر کدام یک عدد .

تنها نظریه پرداز این جهان برتون است .

حرکت حرکت حرکت حرکت حرکت ,

رجینالدو تنها کسیست که تخمش را داراست و مبل تنها چیزیست که برای او تعریف شده است , اگر که فرمان اتوبوس در دسترس نباشد . *

دوستی تعریف می شود در موهای طولانی او و ساکسیفونش و رومیزی  چهارخانه ی قرمز و لبهایش که زیباست , تختش که نرم است و امنیت اینجا تعریف می شود .

او تنها کسیست که می داند نجات پیدا کردن در مابین مسیر در ورودی خانه تا دنیای درون اتاق دقیقآ چیست .

من را نگه می دارد در تمام این مابینابینی !

و من نجات پیدا می کنم .

در این جهان ,

این تنها تعریف نجات است .

داشتن جعبه ی اسرار در محدوده ی مقدسات است که همیشه محدوده ای از فندکی هدیه گرفته شده در داخل آن منطقی است و گاهی غم انگیز .

من سردم و البته بی تفاوت .

حس نمی کنید ؟

به تخمم !

البته به تخم های رجینالدو که حس نمی کنید .

تنها دارکوب را دوست می دارم , که نگه ام می دارد که نئشگی ام را نفهمند .

و تنها تاریخ افتخار آمیز این جهان در فلان کتاب نیست مثلآ !

در این جمله تمام می شوذ :

جهان در ابتدا تنها یک اقیانوس بود .

پراکندگی از قوانین است !

پس به تخمم که این نوشته پر از پراکندگی است و خالی از اتصال و ربط هایی که برای ذهنتان خوشایند است .

البته به تخمهای رجینالدو .

بورخس خالق خواهد بود هر کوفتی که بخواهد خلق خواهد کرد , و اگر احمق نباشید این هیچ منافاتی با محدوده ی مگریت ندارد .

 Rene Magritte Is The God & Luis Borges Is The Unique MotherFucker

ترس در محدوده ی احساس های شرم انگیز قرار نمی گیرد ولی با این حساب این را می سپارم به آلن پو عزیز .

و می رسیم به یکی دیگر از حرامزاده های مورد علاقه ام :

بالتوس !

لعنتی تو هر چه بگویی همان است در این جهان روابط انسانی و درونیات پنهانشان تنها در نقاشی های تو تعریف خواهد شد ,

و با این اوصاف من عریان خواهم بود و آن موجود شیطانی ترسناک پرده را کنار خواهد زد و من نور را تاب خواهم آورد آیا؟عریان؟

سارا     ..

بیا بریم زیر پتو و با نور چراغ قوه کتاب بخونیم ,

تا این جهان اولین چرخش حیاتش را کامل کند .

_

* برای فهمیدن مقوله ی رجینالدو و فرمان اتوبوس بروید فیلمش رو ببینین اسمش رو هم نمی گم .

    (خصوصی سازی از دیگر قوانین این جهان است) .

می خوام برم به وایزنبرگ اوهایو با یه عالمه کلاغ توی شکمم و یه بطری حاوی نامه از سمت اقیانوس , باید که دارکوب و ملاقات کنم و این که اصلا اون چکمه های شیطانی که تا زیر زانوش می رسه واقعآ توی روز سرمه ای آبی می شن یا نه ؟ , آخه توی شب سیاهن. بعد از این همه , می ریم توی شهر می چرخیم و توی هر رستورانی که توش عدد 6 داره شام می خوریم و دلیلش رو هم فقط خودمون می دونیم , آخر شب هم می ریم به یه هتل ارزون قیمت که راه پله هاش چوبیه و معلقه و اون وقته که همه ی کلاغ های توی شکمم سرازیر می شن بیرون و وایزنبرگ اوهایو معلق میشه روی هوا. توی این تعلیق ما فقط به توماس لعنتی یا همون تی.اس الیوت حرومزاده که از چوب خوشش می یاد لعنت می فرستیم و قبل از خواب زیر بالشمون رو فوت می کنیم , علف می کشیم و به اقیانوس نگاه می کنیم .

یک کمد آن ور تر ..

سرزمین دیگریست .

نمی دانم کیست که جزیره ها را جابه جا می کند ,

اما  دیگر صدای مهمانی شبانه ی ملوان ها را نمی شنوم .

به جایش , جایی دیگر در محفل عصرانه ی ساعت پنج , چند نفر ماسک های رنگینشان را بالا می دهند و سوپ را هرت می کشند .

اما آخر الان که عصر نیست !

الان صبح است و رومیزی قرمز همه را دور هم جمع خواهد کرد و وقت , وقت صبحانه است .

و من باید قبل از جابه جایی زمان ملکه را پیدا کنم .

آخر لبخندم را در بیشه هایی دور گم کرده ام و تنها ملکه است که نقشه ی  آن  را می داند .

و آن وقت است که به وقت صبح زود , به سان آفتابی کم رمق و به سرخی رومیزی میزگرد صبحانه , دوباره لبخند خواهم زد ,

و از جادوی رمبو خواهم گفت !

دشت جان خواهد گرفت ..

و آشپز کاروان دوباره کیک خواهد پخت .

اما کیست که بداند ؟

من لبخندم را نه در بیشه گم کرده ام و نه ملکه بیدار است !

راز بزرگ آن است که لبخندم را اقیانوس بلعیده و زیردریایی ها بی خواب شده اند ..

یک کابین آن ور تر ..

سرزمین دیگریست .

نمی دانم کیست که آواز می خواند .

اما دیگر ناخدای اقیانوس ها جعبه ی موسیقی کوچکش را قبل از خواب کوک نمی کند.

به جایش , جایی دیگر گلدان کوچکی از بتفشه های آفریقایی , وحشی و عمودی رشد می کند , از موسیقی انگشتان بلند و استخوانی او که از من چیزی یه یاد ندارد جز یک گلدان .

یک چرخش از گوی بلورین آن ور تر ..

سرزمین دیگریست .

جادوگری بد کاره

به سان صبحی زود ,

داستان های شناور در گوی بلورینش را به پرواز می دهد .

در آسمان رومیزی قرمزی دور و دور و دور تر می شود ,

و کسی دلش برای انگشتانی بلند و استخوانی تنگ است .

یک کمد آن ور تر ..

سرزمین دیگریست .

هندو : "ساکن جنگل" کسی است که جهان فعال را ترک کرده تا در اندیشه زندگی کند , کسی که برای این جهان "مرده" به حساب می آید .

_

فرهنگ نماد شناسی

و تو از موهایت تور ماهی گیری می بافی

و من قهوه ی جلبک های دریایی آماده می کنم .

در قایق ولگردمان

از هیبت دریا ,

سرگردانیم             ..

جن ها بین شاخه ها سوت می زنند

میان هیزم ها آواز می خوانند , ارواح حرامزاده

آوازشان غریب است

آن قدر که تنها زمان هایی در می یابمشان که غلظت خونم در غیر طبیعی ترین حالت ممکن است .

پرده های مخمل آویزانند

و سقف شیشه ایست

آن بیرون همه جنگل است

جن ها مست کرده اند و

آوازشان گرگ ها را فرا خواهد خواند

اما چه باک ؟

از بدن های عریان ترسانند , گرگ ها

و ما                     عریان

و تعداد نفس های تو روی گردنم

وحشی کرده است ,  حرامزاده ترین ارواح را

به راستی که چه رها و کم جمعیت است وسعت این جنگل ,

آن زمان که غلظت خونم در طبیعی ترین حالت ممکن است .

صدای سوتی می شنوم

در دور دست ها

کسی آواز می خواند         ..

او لاابالی ترین شهاب سنگ اقیانوس های شناور

من عجیب ترین لاابالی تپه های معلق

امروز آب آرام است

آرام  ,  آرام  ,  آرام     

هوا دمای مطبوعی دارد

دست های تو معلقند روی آب

 نور خورشید دلپذیر کم رمق را نگه داشته اند ,       شانه هایم           !

گردن تو اما پر از سایه است

آخر گردنت بلند است , عزیزم

 بلند  ,  بلند  ,  بلند

و زبان من تنها روی بنا گوش سفیدت است که آرام می گیرد

و دانه های گلبهی را می بلعد

دیشب آب آرام بود ,                  آدم ها !

کلاه ناخدا را با خود برد

آرام  ,  آرام  ,  آرام

و ما ماندیم بی علف

آخر تو همه را پنهان کرده بودی ,                    آنجا .

از شب ,

از نور ناقوس ناکجای آن سوی اقیانوس ها                   ..

اما من در قوطی قهوه ی هزار سال مانده ام

کمی برای خودمان نگه داشته ام

بگذار ناقوس ها بنوازند

ما علف ها را دود می  کنیم

ما سبزی علف ها و اصلآ همه ی گیاهان دنیا را گلهبی خواهیم کرد

 بگذار عجیب ترین ریشه ها رشد کنند                  ,    عزیزم

در آب ها ,  آب هایی که آرامند

آرام  ,  آرام  ,  آرام

امروز , دیشب , صبح های تا ابد 

که از روی گردن بلند تو بر می خیزند و

دانه های گلبهی را وحشی می کنند

_

پگاه       .

راست می گویی

عزیزم

نارنجی گون , آرام

خون آشام بد دور و بر  ما زیاد است

اما مگر نه اینکه

من بویم شفاف است و

تو دست هایت زیرک , زیرک , زیرک

با دلپذیرتیرن نور تنها شهاب سنگ همه ی اقیانوس ها

که مال من است

و من یک خون آشام خوب

و تو ,

خوب ترین من

نارنجی گون , آرام

آن پنجره ی نیمه باز , مات , با آن نور نارنجی گون عجیب

در آن لحظه های نزدیک ,نزدیک ,نزدیک

پنجره ای بود معلق در اقیانوس

و عزیزم

اقیانوس و ولگردی مان  این روز ها نه ملوان می خواهد و نه آذوقه

لب های همیشه خشکمان از علف های دود کرده , پاسخ گوست !

روی هم , معلق ,  ..

و تو نور ها را دنبال می کنی

آخر تو تنها قهرمان آنهایی

نارنجی گون , آرام

_

پگاه - .

به واقعیت باز نمی گردم ,

می دانم که چند روزیست که یک روز خوش برای موز ماهی ها نمی رسد .

اما بیش از این ,

هیچ نمی دانم .

ما در یک لابیرنت زندگی می کنیم

و من مرغ ترش تو را هم می زنم

و به والتر بنیامین حرامزاده فکر می کنم که می گوید :

کار کردن مستلزم تنها ماندن است یا لااقل مستلزم عدم وابستگی به هر گونه رابطه ی پایدار.

و سرخوش می شوم

و تو از راه می رسی - نمی دانم البته از کدام ورودی -

خسته , ولی زنده ,

سر زنده در حالیکه دستانت بوی کار کردن می دهد.

 بوی خط های مدل عریان امروز ,  ویولن زن اول قصه و سفیدی لباس زن  عروسی های نقاشی های شاگال.

و آشپزخانه ی شبانه مان

که منتظر توست که مرغ ترشمان را صرف کنیم ,

زیر دستان کار کرده مان زنده می شود.

من دیوانه ی مرغ ترش های تو هستم

 و البته گردنت ,

که همیشه بوی صابون و تمیزی می دهد .

وقتی از والتر بنیامین حرامزاده و نطق اش برای تو می گویم

تو هم سر خوش می شوی

آنقدر که از سرخوشی مان روی هم ,

رقصنده های دوست داشتنی کار تو و دلقک های نیمه غمگین کارهای من , آن طرف دیوار بیدار می شوند و شروع می کنند به رقصیدن

و طوطی تو بین دیوارهای لابیرنتمان سیال و رها پرواز می کند .

_

پگاه -  .

با تشکر از ,

Mr.Walter Benjamin

او پاپیون رنسانسی اش را در آینه مرتب می کند

و من فکر می کنم

که چه قدر دورم از این گونه جزئیات کوچک

از کلمه ی ایده آل

و هر یاوه ی دیگری که او در ذهنش مانند پاپیون رنسانسی اش با وسواس مرتب می کند

 گفتن خداحافظ چه قدر برایم راحت است

و چه قدر لذت بخش

پیراهن سخت مروارید دوز ناراحتم را از تنم به پایین سر می دهم

و عریان به زیر ملحفه ی لیز و سرد و پر از ستاره ام می خزم

در تاریکی سیگاری روشن می کنم

و برهنه و سیال

نیچه می خوانم

ناخدا

امشب دیگر در اقیانوس ها سرگردان نیست

دلقک غمگینم

امشب خوشحال است

آخر امشب

من خوشبخت ترین تصویر اقیانوس ها

و آسمانها

و زمین بودم

و زیباترین گردنبند دنیا 

از آن گردن من است

زن زیبا و مرموز نقاشی هایم هم امشب به حرف آمد

 گفت به گمانش او خیالی ترین تصویر روی زمین است

و من

لبخند می زنم

به ناخدا

به دلقکم و

به زن زیبا و مرموز نقاشی هایم

و می گویم

آری

به راستی امشب زمان در ١٠:٢۴ دقیقه ی شب متوقف شده است

_

پگاه .

او ,

همیشه اینجاست.

و من می خواهم کیک میوه های جنگلی ام را با او تقسیم کنم .

تا میوه های جنگلی هم برای من باشند

هم برای او .

دیروز بود که ,

 شومینه را با هم تقسیم کردیم .

آخر اینجا بیشتر موقع ها شب است .

و  من فهمیده ام ..

شب ,

داستانگویی کنار شومینه را چه قدر دوست می دارم .