قدم زنان زير عرشه

ما در یک لابیرنت زندگی می کنیم

و من مرغ ترش تو را هم می زنم

و به والتر بنیامین حرامزاده فکر می کنم که می گوید :

کار کردن مستلزم تنها ماندن است یا لااقل مستلزم عدم وابستگی به هر گونه رابطه ی پایدار.

و سرخوش می شوم

و تو از راه می رسی - نمی دانم البته از کدام ورودی -

خسته , ولی زنده ,

سر زنده در حالیکه دستانت بوی کار کردن می دهد.

 بوی خط های مدل عریان امروز ,  ویولن زن اول قصه و سفیدی لباس زن  عروسی های نقاشی های شاگال.

و آشپزخانه ی شبانه مان

که منتظر توست که مرغ ترشمان را صرف کنیم ,

زیر دستان کار کرده مان زنده می شود.

من دیوانه ی مرغ ترش های تو هستم

 و البته گردنت ,

که همیشه بوی صابون و تمیزی می دهد .

وقتی از والتر بنیامین حرامزاده و نطق اش برای تو می گویم

تو هم سر خوش می شوی

آنقدر که از سرخوشی مان روی هم ,

رقصنده های دوست داشتنی کار تو و دلقک های نیمه غمگین کارهای من , آن طرف دیوار بیدار می شوند و شروع می کنند به رقصیدن

و طوطی تو بین دیوارهای لابیرنتمان سیال و رها پرواز می کند .

_

پگاه -  .

با تشکر از ,

Mr.Walter Benjamin